Na alles wat we gezien hebben tijdens deze web 2.0-23dingen-cursus, lijk de ontwikkeling van bibliotheekcatalogi naar interactieve sociale zoek- en vindmachines, enigzins logisch. Het kon bijna niet anders dan dat het zou gebeuren. De nieuwe mogelijkheden om catalogi te personaliseren enerzijds en te linken aan de wereld buiten de bibliotheek anderzijds, maken er een soort informatiedraaischijf van. De mogelijkheden worden plots zo talrijk dat men voor minder enthousiast zou worden. Het is goed dat de bibliotheken op deze manier hun 'gesloten' catalogus volledig open trekken, zodat actieve participatie van leden mogelijk kan worden gemaakt. De catalogus van Brugge is zo al een prachtig voorbeeld van hoe het zou moeten. Het oogt mooi, het is praktisch, het is gebruiksvriendelijk, het is volledig, het is interactief...
Maar het wordt meteen ook duidelijk dat dit niet, nog lang niet het eindpunt is.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten